هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که از شادی وصل به معشوق و رهایی از غم هجران سخن میگوید. شاعر بیان میکند که عاشقان واقعی با تحمل رنجهای عشق، به وصال معشوق میرسند و در این مسیر، زیبایی معشوق همچون نور در تاریکی میدرخشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۱۳۴ - مقبل کسی که شادی وصل تو دیده است
مقبل کسی که شادی وصل تو دیده است
خرم دلی که از غم هجران رهیده است ۱
شادست آنکه دولت غم های عشق تو
برجان و دل بملک دو عالم خریده است ۲
آرد بدست دامن معشوق بیگمان
هر عاشقی که محنت عشقش کشیده است ۳
هرکو ز خود برست نه بیند غم فراق
در مسند وصال تو خوش آرمیده است ۴
هر دم به دیده حسن دل افروز جلوه ده
مرآت حسن تو دایم چو دیده است ۵
در ظلمت شب است نهان آفتاب روز
تا خط مشکبار تو بررخ دمیده است ۶
تا ناظرست دیده اسیری بروی او
زان حسن نوربخش چه گویم چه دیده است ۷
خرم دلی که از غم هجران رهیده است ۱
شادست آنکه دولت غم های عشق تو
برجان و دل بملک دو عالم خریده است ۲
آرد بدست دامن معشوق بیگمان
هر عاشقی که محنت عشقش کشیده است ۳
هرکو ز خود برست نه بیند غم فراق
در مسند وصال تو خوش آرمیده است ۴
هر دم به دیده حسن دل افروز جلوه ده
مرآت حسن تو دایم چو دیده است ۵
در ظلمت شب است نهان آفتاب روز
تا خط مشکبار تو بررخ دمیده است ۶
تا ناظرست دیده اسیری بروی او
زان حسن نوربخش چه گویم چه دیده است ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - حسن خوبان جهان عکس رخ زیبای اوست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - ای که کوی یار میجویی، دو عالم کوی اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.