شماره ۳۳۶ - ای کنایت ز سر کوی تو جنات نعیم

ای کنایت ز سر کوی تو جنات نعیم
شد اشارت بفراق رخ تو نار جحیم ۱

رشک فردوس برین است و نعیم ابدی
دوزخ ما که در آنجاست بما یار ندیم ۲

هست از مهر رخت در دل هر ذره نشان
یافت جان همه از نکهت زلف تو نسیم ۳

در دل پاک توان دید جمال تو عیان
زانکه آوینه روی تو بود قلب سلیم ۴

فارغ از دعوی برهان حدوث و قدم است
جان عارف که بود محرم اسرار قدیم ۵

مست و بیخود ز می و وصل تو ذرات دو کون
همه از فیض تو با بهره زهی فیض عمیم ۶

گه تجلی جمالی کند و گاه جلال
چون کنم کین دل دیوانه نگردد بدو نیم ۷

گر جفا می کند آن یار و اگر مهر و وفا
چاره ماچه بود غیر رضا و تسلیم ۸

ای اسیری ز خدا غیر خدا هیچ مجو
بهر حق عابد حق شو نه ز امید و ز بیم ۹