شماره ۱۰۹ - گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش

گل نو آمد و هر کس به عیش و عشرت خویش
من و عقوبت هجران و کنج محنت خویش ۱

بلا و درد تو ما را نصیب شد، چکنم
نه عاقلست که راضی نشد به قسمت خویش ۲

زمانی از سر این خسته پا کشیده مدار
که میبریم از این آستانه زحمت خویش ۳

به داغ دوری اگر مبتلا شدیم، سزاست
چو روز وصل نگفتیم شکر نعمت خویش ۴

قدم به کوی وفا مردوار نه، شاهی
که پیر عشق روان کرد با تو همت خویش ۵