هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که از مخاطب میخواهد برای دیدن تماشاگاه علوی، مانند فرشتگان به آسمان صعود کند و با دیدهی بینا به جهان جان بنگرد. شاعر تأکید میکند که در این بیابان بیپایان، عشق راهنمای بهتری نسبت به علم است و سالک باید همواره در تلاش باشد. همچنین اشاره میکند که اسرار الهی را تنها کسانی درک میکنند که به عشق مجهز باشند.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی ممکن است برای گروههای سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۴ - الا ای دل اگر خواهی تماشاگاه علوی را
الا ای دل اگر خواهی تماشاگاه علوی را
بسان قدسیان بر شو به بام گنبد مینا ۱
نظر بگشای تا بینی جهانی جان همه شادان
ولیکن این کسی بیند که دارد دیدهی بینا ۲
درین بیدای بیپایان که شد عقل اندر او حیران
دلیلت عشق میباید نه علم بوعلی سینا ۳
بکوش ای دل که سالک را نشاید یک دم آسودن
زهی دولت اگر باشی ز جمع جاهدوا فینا ۴
تو باری جهد خود میکن چه دانی حال چون باشد
کسی واقف نخواهد گشت بر اسرار لو شئنا ۵
بسان قدسیان بر شو به بام گنبد مینا ۱
نظر بگشای تا بینی جهانی جان همه شادان
ولیکن این کسی بیند که دارد دیدهی بینا ۲
درین بیدای بیپایان که شد عقل اندر او حیران
دلیلت عشق میباید نه علم بوعلی سینا ۳
بکوش ای دل که سالک را نشاید یک دم آسودن
زهی دولت اگر باشی ز جمع جاهدوا فینا ۴
تو باری جهد خود میکن چه دانی حال چون باشد
کسی واقف نخواهد گشت بر اسرار لو شئنا ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۶
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳ - ایها العشاق از آن نامهربان بس شد مرا
گوهر بعدی:شماره ۵ - باشد از من باز کمتر غم جدا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
