بخش ۴۶ - انجامش روزگار فرفوریوس

ببار ای مغنی نوائی شگفت
گرفته رها کن که خوابم گرفت ۱

وگر زان ترنم شوم خفته نیز
نبینم مگر خواب آشفته نیز ۲

چو آمد گه عزم فرفوریوس
بنه بر شتر بست و بنواخت کوس ۳

به هم‌صحبتان گفت کاین باغ نغز
که منظور چشمست و ریحان مغز ۴

چو پایندگی نیستش در سرشت
چه تاریک دوزخ چه روشن بهشت ۵

ز دانائی ماست ما را هراس
که از رهزن ایمن نشد ره شناس ۶

کمان گر همیشه خمیده بود
قبا دوز را قب دریده بود ۷

ترازوی چربش فروشان به رنگ
بود چرب و چربی ندارد به سنگ ۸

همه ساله محمل کش بار گنج
نیاساید از محنت و درد و رنج ۹

چو پرداخت زین نقش پرگار او
کشیدند خط نیز بر کار او ۱۰