شماره ۶۴ - شکرست آن لب میگون تو یاقوت روانست

شکرست آن لب میگون تو یاقوت روانست
که ازو چشم رهی چشمه یاقوت روانست ۱

بشکر خنده اگر پسته شیرین نگشائی
عقل باور نکند آنکه ترا هیچ دهانست ۲

آب عناب روان گشت ز بادام دو چشمم
بسکه آن پسته شکر شکنت چرب زبانست ۳

حیرت آرند ز رخسار تو صاحبنظران
تا چه چیزست بجز حسن که آنحیرت از آنست ۴

چشم بد دور از آنقامت چون سرو روانت
که ز سر تا بقدم راست تو گوئی همه جانست ۵

هر زمان بر سر آتش نهدم آب دو دیده
بس که پیدا کند اسرار که در سینه نهانست ۶

کامم امروز بده از لب شرینت که فردا
کس چه داند چه شود حال که گیتی گذرانست ۷

گر دل خسته زارم هدف تیر تو گردد
دولت من بود آخر نه که ز آن تیرو کمانست ۸

دارد آشفته و سرگشته چو خود ابن یمین را
زلف مشکینت که سر تا قدم آشوب جهانست ۹