شماره ۱۰۲ - با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کرد

با ما غم هجران تو ای دوست نه آن کرد
کان قصه توانیم بصد سال بیان کرد ۱

از خانه دل رخت صبوری بدر انداخت
چه جای صبوری که از اینخانه روان کرد ۲

با باغ و بهار طربم آتش شوقت
آن کرد که با برگ رزان باد خزان کرد ۳

پیدا شد ازین اشک روان خلق جهانرا
رازیکه دل غمزده در پرده نهان کرد ۴

دریاب مرا بار دگر زنده کزین پس
هجران تو ای سرو روان قصد روان کرد ۵

چوگان قضا باز چو گوی ابن یمین را
سرگشته و برگشته در آفاق دوان کرد ۶

با ما سرگردون جفا پیشه چو خوش نیست
با خصم و بوی غیر مدارا چه توان کرد ۷