شماره ۱۰۵ - تا سنبل سیراب تو بر لاله گره شد

تا سنبل سیراب تو بر لاله گره شد
خورشید تو گفتی که مگر زیر زره شد ۱

مسکین دل زارم هدف تیر بلا گشت
آندم که کمان خم ابروت بزه شد ۲

احرام طواف سر کوی تو گرفتیم
چون ابروی تو قبله جان که و مه شد ۳

چشمت ز کمان خم ابروی تو تیری
بگشاد ز سر گوشه بر آورده زه شد ۴

گفتم صفت زلف چو جیم تو توان کرد
خود زای زبانها صفت از عجز گره شد ۵

با حسن تو دل نرد هوس باخت ولیکن
جان در گرو حسن تو بسیار فره شد ۶

سلطان غمت دست چو بگشاد به بیداد
عقلم که رئیس ده دل بود ز ده شد ۷

در آرزوی سیب زنخدان تو اشکم
چون آب انار آمد و رخساره چو به شد ۸

با گریه و با آه دل ابن یمین باش
زین آب و هوا نرگس بیمار تو به شد ۹