شماره ۱۰۸ - جز زلف یار غالیه بر روی مه که کرد

جز زلف یار غالیه بر روی مه که کرد
یا سایبان مهر ز شعر سیه که کرد ۱

گر می مدد ز لب لعل او نیافت
بر عقل کار دانش نگوئی که شه که کرد ۲

خوبان صفا ز پرتو روی تو میبرند
جز آفتاب تصفیه روی مه که کرد ۳

گر حسن دلفریب توام پیشوا نگشت
در کوی عاشقیت ترا سر بره که کرد ۴

جز زلف مشکبار تو تشویش من که داد
جز خال عنبرین تو حالم تبه که کرد ۵

از من بتهمت گنهی رخ بتافتی
گشتی زمن ملول و گرنه گنه که کرد ۶

گفتم نیاز ابن یمین بین و رحم کن
از نار سوی ابن یمین خود نگه که کرد ۷