شماره ۱۲۱ - ز تاب می چو خوی از روی دلستان بچکد

ز تاب می چو خوی از روی دلستان بچکد
مرا ز نرگس تر آب ارغوان بچکد ۱

ز غنچه لب یاقوت رنگ او چه عجب
که خون شود دل لعل از عروق کان بچکد ۲

زرنگ و بوی ندانم گلاب یا عرق است
خویی که از رخ آن ماه مهربان بچکد ۳

ز شرم عارض چون ماه او شگفت مدار
گر آب از آتش خورشید آسمان بچکد ۴

بدان امید که صفرای او شود کمتر
ز ثقبه ی عنبیم آب ناردان بچکد ۵

تن نزار من از عشق او چنان زرد است
کزو به جای عرق آب زعفران بچکد ۶

ز لطف خود به سرم دست اگر فرود آرد
چو خوی زهر بن مویم هزار جان بچکد ۷

گهی که ابن یمین وصف آن نگار کند
ز نازکی سخن آید که آب از آن بچکد ۸