شماره ۱۲۳ - سنبل زلف تو چون از گل تر بردارند

سنبل زلف تو چون از گل تر بردارند
برقع شام ز رخسار سحر بردارند ۱

آفتاب رخ تو چون کند از جیب طلوع
عاشقان دیده ز دیدار قمر بردارند ۲

با کله گوشه ی حسن تو روا باشد اگر
افسر خسروی سیاره ز سر بردارند ۳

طاق ابروی تو چون در نظر آید پس از این
شاید ار اهل دل از قبله نظر بردارند ۴

عاشقان را هوس عارض و چشم و لب تست
تا مراد از گل و بادام و شکر بردارند ۵

چشم دریا صفتم چون ز غمت موج زند
بس که از ساحل او عقد گهر بردارند ۶

هر کجا پای نهی اهل نظر از سر شوق
به مژه خاک همه راهگذر بردارند ۷

نکنند ابن یمین را زتو ای دوست جدا
دشمنان گر همه شمشیر و سپر بردارند ۸

هرگز آن روز مبادا که غم عشق تو را
از دل زار من خسته جگر بردارند ۹