شماره ۱۲۴ - سنبل غالیه گون بر گل تر می شکند

سنبل غالیه گون بر گل تر می شکند
ظلمت شام بر انوار سحر می شکند ۱

هر زمان پسته ی شیرینش که شور شهر است
خنده ای می زند و نرخ شکر می شکند ۲

هر دمی حسن جهانگیر وی از ابرو و چشم
ساخته ی تیر و کمان قلب دگر می شکند ۳

تا من از رشته ی دندانش سخن می گویم
از لطافت سخنم قدر گهر می شکند ۴

می کند بر دل من پیرهن صبر قبا
از سر ناز کله گوشه چو بر می شکند ۵

ناصوابست که آن ترک خطا بی سببی
دل بیمار من خسته جگر می شکند ۶

از می عشق چنان مست شدست ابن یمین
که در خانه ی معشوق به سر می شکند ۷