هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، احساسات عمیق عاشقانه و دل‌بستگی شاعر را به معشوق بیان می‌کند. شاعر از زیبایی‌های معشوق مانند رخ گلگون، لب میگون، زلف مشکین و غمزه‌های فتنه‌انگیز او سخن می‌گوید و از درد فراق و اشتیاق دیدار می‌نالد. همچنین، از طالع میمون و سعد برای عاشقانی که به وصال معشوق می‌رسند، یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مضامین عاشقانه‌ای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعاره‌های به‌کاررفته در شعر ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند که برای گروه سنی بالاتر مناسب‌تر است.

شماره ۱۲۹ - طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد

طالع سعد دلم زان رخ گلگون گیرد
خرم آن دل که چنین طالع میمون گیرد ۱

عاشق از دور فلک کام دل آنگه یابد
که به دندان لب میگون تو در خون گیرد ۲

بی گل عارضت از خون جگر هر سحری
شبه آید رخ من رنگ طبر خون گیرد ۳

ای بسا فتنه که آن غمزه فتانت کند
و آنگهی بر من آشفته مفتون گیرد ۴

به جز آن رسته ی دندان و رخ خوب که دید
عقد پروین که وطن در مه گردون گیرد ۵

زلف مشکین تو لیلی است کزو مجنونم
ای خوش آن روز که دست من مجنون گیرد ۶

گفتم ای دل کم آن زلف سیه کارش گیر
کان نه ماریست که در وی دم افسون گیرد ۷

دل مرا گفت چو زلفش مگر آشفته شدی
عاقل آخر کم آن حبل متین چون گیرد ۸

سخن ابن یمین گوش کن ای عشوه فروش
تا همه گوش تو در گوهر موزون گیرد ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - عاشق اول ز سر جان و جهان برخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.