شماره ۱۶۷ - صبحدم باد صبا آمد و آورد خبر

صبحدم باد صبا آمد و آورد خبر
که بصد ناز رسد آن مه تابان ز سفر ۱

چون صبا مژده رسانید که دلدار رسید
مرده بودم ز غمش زنده شدم بار دگر ۲

در جهان عشق من و حسن بتم پیدا شد
هیچ پیدا نبود بر دل اصحاب نظر ۳

بر میانش کمر از ساعد من میباید
ای دریغا چو کمر دسترسم نیست بزر ۴

گر بتیرم بزند ترک کمان ابروی من
چاره ئی نیست جز اینم که کنم سینه سپر ۵

گر تب عشق مرا دوست فسون می نکند
خط چون شهپر طوطی چه کند گردشگر ۶

مردم از آتش سودای خط مشکینش
می رود ابن یمین را چو قلم دود بسر ۷