شماره ۱۷۶ - منم از محنت ایام بدانسان که مپرس

منم از محنت ایام بدانسان که مپرس
و آن بدل میرسدم ز آفت دوران که مپرس ۱

وان که از شست قضا زد ز کمان چرخم
بیگمان تیر بلا بر هدف جان که مپرس ۲

من نیم یوسف و از مکر زلیخای جهان
تا بحدی شده ام بسته زندان که مپرس ۳

من نه روئین تنم و رستم دستان زندم
از کمان ستم آن ناوک پران که مپرس ۴

هر چه ایام بروی آردم از چون و چراش
زهره دارم که بپرسم شده فرمان که مپرس ۵

عیب جویان منند ز آنهمه رو و دل من
از هنر هست بد آنگونه گریزان که مپرس ۶

دوش گفتم خردا هیچ خبر داری از آنک
داد چندان فلکم بهره ز حرمان که مپرس ۷

گفت کای ابن یمین خسته دل از دور فلک
هست در وادی حرمان چو تو چندانکه مپرس ۸

هیچ دانی چه کنی قطع نظر کن ز جهان
تا شود بر تو چنان مشکلش آسان که مپرس ۹