شماره ۲۰۰ - این منم باز که روی چو مهت می بینم

این منم باز که روی چو مهت می بینم
هر دم از پسته شور تو شکر می چینم ۱

این که باز از تو رسیدم من دلخسته بکام
گر نه خوابیست ز هی بخت که من میبینم ۲

در شکر خنده چو آن رسته دندان ترا
بینم از چشم گهربار فتد پر و نیم ۳

هرچه خواهی تو بجای من دلخسته رواست
از تو نفرین به از آن کزد گری تحسینم ۴

گر چه شد ز آتش عشقت دل من نرم چو موم
لیک هرگز بجز از نقش رخت نگزینم ۵

بده ایخسرو خوبان ز لبت کام دلم
که چو فرهاد ستمکش ز غم شیرینم ۶

رحم کن بر دلم ایجان و جهان ابن یمین
که چنین عاجز و درمانده و بس مسکینم ۷

که اگر حکم کنی از سر جان برخیزم
ور نشانیم بر آتش بوفا بنشینم ۸