شماره ۲۳۶ - تا شدم آگاه از آن زنجیر زلف قیرگون

تا شدم آگاه از آن زنجیر زلف قیرگون
از هوای او دلم افتاد در راه جنون ۱

گر توئی ماه دو هفته پس نمیگوئی چرا
همچو ماه نو بود حسن تو هر ساعت فزون ۲

گنج حسنت را که مار مشک پیکر بر سرست
چون بدست آرم که در مارت نمیگیرد فسون ۳

شاید ار گویم که جانست آن پری پیکر که هست
زلف او چون جیم و قامت چون الف ابرو چو نون ۴

از هوای شکر میگون او طوطی عقل
شد زبون آری خرد باشد بدست می زبون ۵

خاک هستی مرا دادند بر باد فنا
آب چشمم از برون و آتش دل از درون ۶

بر دل ابن یمین ترک کمان ابرو زد است
تیر غمزه زخم آن پیدا و پنهان جوی خون ۷