شماره ۲۵۳ - بکمند تابدارت که مهست در خم او

بکمند تابدارت که مهست در خم او
به بنفشه عذارت که گلست همدم او ۱

بدو چشم اهوانش که دو مست شیر گیرند
که توان گرفت و نتوان کم جان خود کم او ۲

من و درد عشق جانان ز کسی دوا نجویم
بهزار شادمانی ندهم دمی غم او ۳

عرق سمن نسیمش که فراز لاله بینی
ز گل چمن نگوئی و ز زلف شبنم او ۴

بدو جزع آبدارم گهر آورند بیرون
لب چون نگین لعلش دهن چو خاتم او ۵

دل ریش بنده ایرا بنوازشی دوا کن
که بلب رسید جانم بامید مرهم او ۶

پسر یمین چگوید که ره جنون نپوید
چو فتاد در سلاسل ز دو زلف پر خم او ۷