شماره ۳۲۲ - ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی

ماهرویا گه آنست که رخ بنمائی
که بجان آمدم از بیکسی و تنهائی ۱

تو پس پرده و خلقی بگمان در سر شور
تا چها خیزد اگر پرده ز رخ بگشائی ۲

چشم ترکانه تو برد بیغما دل خلق
چه عجب باشد اگر ترک بود یغمائی ۳

منگر ایدوست در آئینه از آن میترسم
که دل از مردمک دیده خود بربائی ۴

مردم دیده من چون رخ زیبای تو دید
ننگرد از تو بکس تا نبود هر جائی ۵

چون بنفشه همه گوشم چو سخن میگوئی
همچو نرگس همه چشمم چو برون میائی ۶

دوش زلفین ترا دل بهوس می پیمود
عقل گفتاش چه سودا است که می پیمائی ۷

خال مشکینت سوادیست که در چشم منست
ز آنسبب چشم مرا هست ازو بنیائی ۸

چون دل ابن یمین از تو فتادست بدرد
چشم دارم که تواش باز دوا فرمائی ۹