شماره ١٠١ - جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند

جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند
گفتار چنانهاست که شایسته و زیباست ۱

اینست هنرشان که بیان کردم و آنگاه
اسباب معاش همه از شعر مهیاست ۲

وانکو بهنر همچو صدف زیور دل بست
خاموش چو ماهی ز چنان شاعر گویاست ۳

از ملک فصاحت بکناری شدن اولیست
اکنون ز میان فرق بیکبار چو برخاست ۴

نزدیک بزرگان جهان گر هنری نیست
آری چه توان کرد جهان صورت دریاست ۵

گوهر که نفیس است ز خاشاک بزیرست
خاشاک خسیس از گهرش مرتبه بالاست ۶

اوصاف بزرگان بسخن راست نیاید
از تربیت اهل سخن آنهمه والاست ۷