شماره ١٢٠ - رسد ایدل بتو روزی تو بیسعی ولیک

رسد ایدل بتو روزی تو بیسعی ولیک
از گدا طبعی خویشت هوس خواستن است ۱

چه نشینی بهوس مار صفت بر سر گنج
از سر جمله سرانجام چو برخاستن است ۲

رو قناعت کن و در تربیت حرص مکوش
که مغیلان نه چو سرو از پی پیراستن است ۳

رنج بر جان چه نهی بهر جان آرائی
این خود آراسته بیزحمت آراستن است ۴

در جهان پوشش و خوردست کزان نیست گزیر
زین فزون خواستنت عمر بغم کاستن است ۵