شماره ٣۶٣ - مرا که طوطی شکر فشان گلشن قدس

مرا که طوطی شکر فشان گلشن قدس
چو پیش بلبل نطق اوفتد پر اندازد ۱

عروس این تتق سبز زرنگار ز شرم
چو بکر فکر مرا دید زیور اندازد ۲

فریب و ریو ز سودائیان بیمایه
بدان رسید که سود و زیان بر اندازد ۳

ولی مهابت ان افضل زمین و زمان
که منشی فلکش زیر پا سر اندازد ۴

غیاث دولت و ملت که بحر خاطر او
گه تلاطم امواج گوهر اندازد ۵

فلک شود همه تن آفتاب اگر رایش
بلطف سایه بر این سبز منظر اندازد ۶

چنان ببست زبانشان که پیش کس پس ازین
که راست زهره که رمزی از آن در اندازد ۷

همیشه تا دم باد خزان چو اهل کرم
بروی خاک پر از شاخها زر اندازد ۸

مباد حاسد جاهت جز آنچنان که ز جزع
فراز صفحه زر گوهر تر اندازد ۹