غزل ۷ - مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا
گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را ۱

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن
کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را ۲

سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت
حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را ۳

من بی تو زندگانی خود را نمی‌پسندم
کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را ۴

چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد
آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را ۵

حال نیازمندی در وصف می‌نیاید
آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را ۶

بازآ و جان شیرین از من ستان به خدمت
دیگر چه برگ باشد درویش بی‌نوا را ۷

یا رب تو آشنا را مهلت ده و سلامت
چندان که بازبیند دیدار آشنا را ۸

نه ملک پادشا را در چشم خوبرویان
وقعیست ای برادر نه زهد پارسا را ۹

ای کاش برفتادی برقع ز روی لیلی
تا مدعی نماندی مجنون مبتلا را ۱۰

سعدی قلم به سختی رفتست و نیکبختی
پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را ۱۱