غزل ۶ - پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را
الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را ۱

قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد
سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را ۲

گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی
دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را ۳

گر سرم می‌رود از عهد تو سر بازنپیچم
تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را ۴

خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید
دردمندان به چنین درد نخواهند دوا را ۵

باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن
تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را ۶

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد
به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را ۷

سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان
چون تأمل کند این صورت انگشت نما را ۸

آرزو می‌کندم شمع صفت پیش وجودت
که سراپای بسوزند من بی سر و پا را ۹

چشم کوته نظران بر ورق صورت خوبان
خط همی‌بیند و عارف قلم صنع خدا را ۱۰

همه را دیده به رویت نگرانست ولیکن
خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را ۱۱

مهربانی ز من آموز و گرم عمر نماند
به سر تربت سعدی بطلب مهرگیا را ۱۲

هیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را
قل لصاح ترک الناس من الوجد سکاری ۱۳