شماره ۴۴٧ - کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکم

کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکم
از در مغفرت خویش مگردانم دور ۱

ظلمت معصیتم نور و نوا برد ز کار
بکرم باز رسان از ظلماتم سوی نور ۲

عفو و غفران چو هم از جمع صفاتست ترا
که بهنگام خود آیند یکایک بظهور ۳

گر نبخشی گنه ما که ظلومیم و جهول
بچه دانند خلایق که عفوی و غفور ۴