خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این متن از تنهایی و بیقراری خود در میان جمع سخن میگوید و بیان میکند که دلش از نفاق و ریا خسته است. او خود را گاه با آهوان در دشت و گاه با پلنگ در کوه مقایسه میکند و تأکید میکند که به تأیید یا سرزنش دیگران نیازی ندارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادهای اجتماعی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی و روابط اجتماعی دارد.
شماره ٧۵۵ - دی یکی گفت کابن یمین
دی یکی گفت کابن یمین
با کناری شد از میان گروه ۱
گفتمش بنده را دلی باشد
بس لجوج و ملول و بس نستوه ۲
صحبت خلق بی نفاقی نیست
دل نستوهم از نفاق ستوه ۳
جنس من چون نیند تنها ام
در میان جماعت انبوه ۴
گاه با آهوانم اندر دشت
گه قرین پلنگم اندر کوه ۵
ور نداری مصدق این دعوی
خود ببین وز خلق باز پژوه ۶
چون ندارم طمع بر دو قبول
خواه ما راستای و خواه نکوه ۷
با کناری شد از میان گروه ۱
گفتمش بنده را دلی باشد
بس لجوج و ملول و بس نستوه ۲
صحبت خلق بی نفاقی نیست
دل نستوهم از نفاق ستوه ۳
جنس من چون نیند تنها ام
در میان جماعت انبوه ۴
گاه با آهوانم اندر دشت
گه قرین پلنگم اندر کوه ۵
ور نداری مصدق این دعوی
خود ببین وز خلق باز پژوه ۶
چون ندارم طمع بر دو قبول
خواه ما راستای و خواه نکوه ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ٧۵۴ - دل ابن یمین گر چه ز غصه خون همی گردد
گوهر بعدی:شماره ٧۵۶ - دی معرف به پیش آصف عهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
