غزل ۹۵ - آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست
موقف آزادگان بر سر میدان اوست ۱

ره به در از کوی دوست نیست که بیرون برند
سلسله پای جمع زلف پریشان اوست ۲

چند نصیحت کنند بی‌خبرانم به صبر
درد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست ۳

گر کند انعام او در من مسکین نگاه
ور نکند حاکمست بنده به فرمان اوست ۴

گر بزند بی‌گناه عادت بخت منست
ور بنوازد به لطف غایت احسان اوست ۵

میل ندارم به باغ انس نگیرم به سرو
سروی اگر لایقست قد خرامان اوست ۶

چون بتواند نشست آن که دلش غایبست
یا بتواند گریخت آن که به زندان اوست ۷

حیرت عشاق را عیب کند بی بصر
بهره ندارد ز عیش هر که نه حیران اوست ۸

چون تو گلی کس ندید در چمن روزگار
خاصه که مرغی چو من بلبل بستان اوست ۹

گر همه مرغی زنند سخت کمانان به تیر
حیف بود بلبلی کاین همه دستان اوست ۱۰

سعدی اگر طالبی راه رو و رنج بر
کعبه دیدار دوست صبر بیابان اوست ۱۱