غزل ۱۱۸ - جان ندارد هر که جانانیش نیست

جان ندارد هر که جانانیش نیست
تنگ عیشست آن که بستانیش نیست ۱

هر که را صورت نبندد سر عشق
صورتی دارد ولی جانیش نیست ۲

گر دلی داری به دلبندی بده
ضایع آن کشور که سلطانیش نیست ۳

کامران آن دل که محبوبیش هست
نیکبخت آن سر که سامانیش نیست ۴

چشم نابینا زمین و آسمان
زان نمی‌بیند که انسانیش نیست ۵

عارفان درویش صاحب درد را
پادشا خوانند گر نانیش نیست ۶

ماجرای عقل پرسیدم ز عشق
گفت معزولست و فرمانیش نیست ۷

درد عشق از تندرستی خوشترست
گر چه بیش از صبر درمانیش نیست ۸

هر که را با ماه رویی سرخوشست
دولتی دارد که پایانیش نیست ۹

خانه زندانست و تنهایی ضلال
هر که چون سعدی گلستانیش نیست ۱۰