غزل ۱۲۶ - نه خود اندر زمین نظیر تو نیست

نه خود اندر زمین نظیر تو نیست
که قمر چون رخ منیر تو نیست ۱

ندهم دل به قد و قامت سرو
که چو بالای دلپذیر تو نیست ۲

در همه شهر ای کمان‌ابرو
کس ندانم که صید تیر تو نیست ۳

دل مردم دگر کسی نبرد
که دلی نیست کان اسیر تو نیست ۴

گر بگیری نظیر‌ من چه کنم‌؟
که مرا در جهان نظیر تو نیست ۵

ظاهر آنست کان دل چو حدید
درخور صدر چون حریر تو نیست ۶

همه عالم به عشقبازی رفت
نام سعدی که در ضمیر تو نیست ۷