غزل ۱۲۹ - خسرو آنست که در صحبت او شیرینیست

خسرو آنست که در صحبت او شیرینیست
در بهشتست که همخوابه حورالعینیست ۱

دولت آنست که امکان فراغت باشد
تکیه بر بالش بی دوست نه بس تمکینیست ۲

همه عالم صنم چین به حکایت گویند
صنم ماست که در هر خم زلفش چینیست ۳

روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوش
همه گویند که این ماهی و آن پروینیست ۴

گر منش دوست ندارم همه کس دارد دوست
تا چه ویسیست که در هر طرفش رامینیست ۵

سر مویی نظر آخر به کرم با ما کن
ای که در هر بن موییت دل مسکینیست ۶

جز به دیدار توام دیده نمی‌باشد باز
گویی از مهر تو با هر که جهانم کینیست ۷

هر که ماه ختن و سرو روانت گوید
او هنوز از قد و بالای تو صورت بینیست ۸

بنده خویشتنم خوان که به شاهی برسم
مگسی را که تو پرواز دهی شاهینیست ۹

نام سعدی همه جا رفت به شاهدبازی
وین نه عیبست که در ملت ما تحسینیست ۱۰

کافر و کفر و مسلمان و نماز و من و عشق
هر کسی را که تو بینی به سر خود دینیست ۱۱