غزل ۱۵۶ - فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد

فرهاد را چو بر رخ شیرین نظر فتاد
دودش به سر درآمد و از پای درفتاد ۱

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شد
فارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد ۲

رامین چو اختیار غم عشق ویس کرد
یک بارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد ۳

وامق چو کارش از غم عذرا به جان رسید
کارش مدام با غم و آه سحر فتاد ۴

زین گونه صد هزار کس از پیر و از جوان
مست از شراب عشق چو من بی‌خبر فتاد ۵

بسیار کس شدند اسیر کمند عشق
تنها نه از برای من این شور و شر فتاد ۶

روزی به دلبری نظری کرد چشم من
زان یک نظر مرا دو جهان از نظر فتاد ۷

عشق آمد آن چنان به دلم در زد آتشی
کز وی هزار سوز مرا در جگر فتاد ۸

بر من مگیر اگر شدم آشفته دل ز عشق
مانند این بسی ز قضا و قدر فتاد ۹

سعدی ز خلق چند نهان راز دل کنی
چون ماجرای عشق تو یک یک به درفتاد ۱۰