غزل ۱۶۳ - هر که می با تو خورد عربده کرد

هر که می با تو خورد عربده کرد
هر که روی تو دید عشق آورد ۱

زهر اگر در مذاق من ریزی
با تو همچون شکر بشاید خورد ۲

آفرین خدای بر پدری
که تو فرزند نازنین پرورد ۳

لایق خدمت تو نیست بساط
روی باید در این قدم گسترد ۴

خواستم گفت خاک پای توام
عقلم اندر زمان نصیحت کرد ۵

گفت در راه دوست خاک مباش
نه که بر دامنش نشیند گرد ۶

دشمنان در مخالفت گرمند
و آتش ما بدین نگردد سرد ۷

مرد عشق ار ز پیش تیر بلا
روی درهم کشد مخوانش مرد ۸

هر که را برگ بی مرادی نیست
گو برو گرد کوی عشق مگرد ۹

سعدیا صاف وصل اگر ندهند
ما و دردی کشان مجلس درد ۱۰