غزل ۱۶۵ - که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد

که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد
که عیش خلوت بی او کدورتی دارد ۱

که را مجال سخن گفتنست به حضرت او
مگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد ۲

ستیزه بردن با دوستان همین مثلست
که تشنه چشمه حیوان به گل بینبارد ۳

مرا که گفت دل از یار مهربان بردار
به اعتماد صبوری که شوق نگذارد ۴

که گفت هر چه ببینی ز خاطرت برود
مرا تمام یقین شد که سهو پندارد ۵

حرام باد بر آن کس نشست با معشوق
که از سر همه برخاستن نمی‌یارد ۶

درست ناید از آن مدعی حقیقت عشق
که در مواجهه تیغش زنند و سر خارد ۷

به کام دشمنم ای دوست این چنین مگذار
کس این کند که دل دوستان بیازارد ۸

بیا که در قدمت اوفتم و گر بکشی
نمیرد آن که به دست تو روح بسپارد ۹

حکایت شب هجران که بازداند گفت
مگر کسی که چو سعدی ستاره بشمارد ۱۰