غزل ۱۶۷ - گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

گر از جفای تو روزی دلم بیازارد
کمند شوق کشانم به صلح بازآرد ۱

ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود
اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد ۲

دلی عجب نبود گر بسوخت کآتش تیز
چه جای موم که پولاد در گداز آرد ۳

تویی که گر بخرامد درخت قامت تو
ز رشک سرو روان را به اهتزاز آرد ۴

دگر به روی خود از خلق در بخواهم بست
مگر کسی ز توام مژده‌ای فرازآرد ۵

اگر قبول کنی سر نهیم بر قدمت
چو بت پرست که در پیش بت نماز آرد ۶

یکی به سمع رضا گوش دل به سعدی دار
که سوز عشق سخن‌های دلنواز آرد ۷