غزل ۱۷۲ - هر آن ناظر که منظوری ندارد

هر آن ناظر که منظوری ندارد
چراغ دولتش نوری ندارد ۱

چه کار اندر بهشت آن مدعی را
که میل امروز با حوری ندارد ۲

چه ذوق از ذکر پیدا آید آن را
که پنهان شوق مذکوری ندارد ۳

میان عارفان صاحب نظر نیست
که خاطر پیش منظوری ندارد ۴

اگر سیمرغی اندر دام زلفی
بماند تاب عصفوری ندارد ۵

طبیب ما یکی نامهربانست
که گویی هیچ رنجوری ندارد ۶

ولیکن چون عسل بشناخت سعدی
فغان از دست زنبوری ندارد ۷