غزل ۱۷۱ - مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد
که راحت دل امیدوار من دارد ۱

به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گل
مگر شمایل قد نگار من دارد ۲

نشان راه سلامت ز من مپرس که عشق
زمام خاطر بی‌اختیار من دارد ۳

گلا و تازه بهارا تویی که عارض تو
طراوت گل و بوی بهار من دارد ۴

دگر سر من و بالین عافیت هیهات
بدین هوس که سر خاکسار من دارد ۵

به هرزه در سر او روزگار کردم و او
فراغت از من و از روزگار من دارد ۶

مگر به درد دلی بازمانده‌ام یا رب
کدام دامن همت غبار من دارد ۷

به زیر بار تو سعدی چو خر به گل درماند
دلت نسوزد که بیچاره بار من دارد ۸