غزل ۱۷۴ - آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد

آن شکرخنده که پرنوش دهانی دارد
نه دل من که دل خلق جهانی دارد ۱

به تماشای درخت چمنش حاجت نیست
هر که در خانه چنو سرو روانی دارد ۲

کافران از بت بی‌جان چه تمتع دارند
باری آن بت بپرستند که جانی دارد ۳

ابرویش خم به کمان ماند و قد راست به تیر
کس ندیدم که چنین تیر و کمانی دارد ۴

علت آنست که وقتی سخنی می‌گوید
ور نه معلوم نبودی که دهانی دارد ۵

حجت آنست که وقتی کمری می‌بندد
ور نه مفهوم نگشتی که میانی دارد ۶

ای که گفتی مرو اندر پی خون خواره خویش
با کسی گوی که در دست عنانی دارد ۷

عشق داغیست که تا مرگ نیاید نرود
هر که بر چهره از این داغ نشانی دارد ۸

سعدیا کشتی از این موج به در نتوان برد
که نه بحریست محبت که کرانی دارد ۹