غزل ۱۸۸ - به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد

به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد
نچمی که شاخ طوبی به ستیزه برنریزد ۱

هوس تو هیچ طبعی نپزد که سر نبازد
ز پی تو هیچ مرغی نپرد که پر نریزد ۲

دلم از غمت زمانی نتواند ار ننالد
مژه یک دم آب حسرت نشکیبد ار نریزد ۳

که نه من ز دست خوبان نبرم به عاقبت جان
تو مرا بکش که خونم ز تو خوبتر نریزد ۴

دررست لفظ سعدی ز فراز بحر معنی
چه کند به دامنی در که به دوست برنریزد ۵