شماره ۷ - بدرس دل سر زانوی ماست مکتب ما

بدرس دل سر زانوی ماست مکتب ما
دلست همنفس روز و همدم شب ما ۱

حکایت سر زلف تو ذکر دایم دل
فسانه غم عشق تو درس مکتب ما ۲

بود پدید که خورشید راست آینه آب
چنانکه روی تو را سینه مهذب ما ۳

دل آنچه در طلبش می شتافت یافت ز خود
بهر زه سنگ طلب سود سم مرکب ما ۴

می وصال دل از جام اتصال کشیم
ببین بذوق سلیم و صفای مشرب ما ۵

ز پر باز حقیقت باوج معرفتیم
نه بسته است نه بشکسته بال و مخلب ما ۶

عبید فقر و فنائیم و مالکان ملوک
که امر خلق بود زیر حکم اغلب ما ۷

ز علم برد باقصای عین و حق یقین
ببین بمرتبه دانش مرتب ما ۸

هزار میکده در مغز این اثر نکند
لب ار نهند بتوحید خلق بر لب ما ۹

هنوز کوکب و دور و مدار چرخ نبود
که سر زد از افق چرخ عشق کوکب ما ۱۰

سلوک مذهب ما را ز پای تن نتوان
بسیر پست که فقر و فناست مذهب ما ۱۱

مقیم رحمت ما غرق رحمت ازلیست
معذب ابدی هر که شد معذب ما ۱۲

رقاب کون و مکان زیر امرورد صفاست
ببین بمنزلت یا رؤف و یارب ما ۱۳