شمارهٔ ۱۱ - (در مدح عمیدالدولة عمدة الکتاب)

گه رحیل چو بگذاشتم همی اسباب
ز آب دیده همی گشت گرد من گرداب ۱

دل از وداع رفیقان چو دیگ بر آتش
تن از غریو عزیزان چو مرغ در مضراب ۲

پی عزیمت من سست چون پی ناقه
ره هزیمت من بسته چون ره سیماب ۳

چه روح من چه یکی باشه شکسته کتف
چه شخص من چه یکی خیمه گسسته طناب ۴

به جنبشی که همی بیش بر گرفت سکون
به رفتنی که همی باز پس گذاشت ایاب ۵

برنده دهر صبورم چو مهره در ششدر
زننده چرخ عجولم چو گوی در طبطاب ۶

نموده شکل من از فکرت اضطراب سهیل
گرفته طبع من از نفرت احتراز غراب ۷

امید من پس از ایزد به فضل صاحب عصر
عمید دولت منصور عمدة الکتاب ۸

بلند همت صدری که دولتش را هست
سپهر زیر عنان و زمانه زیر رکاب ۹

به جنب قدرش عیوق با هزار نشیب
به جای رایش خورشید در هزار حجاب ۱۰

زامن او نکشد شور و فتنه رنج سپهر
ز سهم او نچشد پیل و پشه راحت خواب ۱۱

قضا به حلم وی اندر سرشته خاک درنگ
قدر بجود وی اندر دمیده باد شتاب ۱۲

به بندد و بستاند به قوت عدلش
صواب دست خطا و خطا بدست صواب ۱۳

مقدم است به نطق و مسلم است به علم
چو بر جواب سؤال و چو بر سؤال جواب ۱۴

کسی که کوفته خشک سال حادثه گشت
رسد به بخت همایون او به فتح الباب ۱۵

ترا ز گردش ایام نیز اگر گله ایست
به رود نیل رسیدی مخور غرور سراب ۱۶

به پوی گرم تر و راه خدمتش برگیر
بتاز تیز تر و گرد موکبش دریاب ۱۷

ز قلب درگه او ساز شستگانی عمر
که قلب کعبه کند شستگانی محراب ۱۸

همیشه تا بدمد مشک و مغز یابد بوی
همیشه تا به جهد باد و خاک گیرد تاب ۱۹

مباد خالی و فارغ دو چیز او ز دو چیز
نه طبع او ز نشاط و نه جام او ز شراب ۲۰

مسیر امرش چونان که ماه راست مسیر
حساب عمرش چندان که ربح راست حساب ۲۱