شماره ۱۶ - ای جوادی که کوه و دریا را

ای جوادی که کوه و دریا را
باعطای تو ملک و مال نماند ۱

شکر انعام تو به جان گویم
که زبان را در او مجال نماند ۲

آن درختی است بر تو که ازو
باغ امید بی نهال نماند ۳

وان درختی است رای تو که بدو
قرص خورشید بی همال نماند ۴

آز چندان سؤال کرد از تو
که به سیرتش در سؤال نماند ۵

بخل چندان دوال خورد از تو
که به پهلوش بر دوال نماند ۶

دیو امساک را که طبع تو دید
اندر امساک قیل و قال نماند ۷

هبه ایزدی از آن او را
با تو اندر هبت جدال نماند ۸

تا بماند فلک به مان که در او
نجم عمر تو را وبال نماند ۹