غزل ۲۷۰ - هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود

هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود
تا منتهای کار من از عشق چون شود ۱

دل برقرار نیست که گویم نصیحتی
از راه عقل و معرفتش رهنمون شود ۲

یار آن حریف نیست که از در درآیدم
عشق آن حدیث نیست که از دل برون شود ۳

فرهادوارم از لب شیرین گزیر نیست
ور کوه محنتم به مثل بیستون شود ۴

ساکن نمی‌شود نفسی آب چشم من
سیماب طرفه نبود اگر بی سکون شود ۵

دم درکش از ملامتم ای دوست زینهار
کاین درد عاشقی به ملامت فزون شود ۶

جز دیده هیچ دوست ندیدم که سعی کرد
تا زعفران چهره من لاله گون شود ۷

دیوار دل به سنگ تعنت خراب گشت
رخت سرای عقل به یغما کنون شود ۸

چون دور عارض تو برانداخت رسم عقل
ترسم که عشق در سر سعدی جنون شود ۹