شمارهٔ ۱۴ - در مدح امام یازدهم حضرت حسن بن علی العسکری علیه السلام

دلم که بود زآلایش طبیعت پاک
گرفته گرد کدورت از این نشیمن خاک ۱

مَلول گشتم از این همرهان سست عنان
کجا است راه نوردی مُجرّدی چالاک ۲

اگر از این تن خاکی سفر کنی ای دل
نخست گام نهی پای بر سر افلاک ۳

بلند و پست جهان ای رفیق بسیار است
گهی به چرخ برد که گذارت برخاک ۴

چو نیستی است سرانجام، هرچه پیش آید
به هر طریق که باشی مدار دل غمناک ۵

به یاوه ابر بهاری به دجله می بارد
به راه بادیه لب تشنگان شدند هلاک ۶

رواق صومعه را آن زمان شکست آمد
که سرکشید به اوج سپهر طارم تاک ۷

نکو است هرچه کند دِلستان چه جور و چه مهر
خوش است آن چه دهد او، چه زهر و چه تریاک ۸

به کیش اهل کرم کافری، اگر ای دل
کنی به راه عزیزان زبذل جان امساک ۹

گرم رسد به گریبان جامه ی جان دست
کنم به روز فراق تو تا به دامان چاک ۱۰

من و خیال خلاف رضای تو، هیهات!
تو و هوای حصول مراد من؟ حاشاک ۱۱

ز یُمن دوستی بندگان خسرو دین
ز دشمنی زمانه، مرا نباشد باک ۱۲

ولیّ حق حسن بن علی، شه کونین
امام یازدهم، سبط خواجه ی لولاک ۱۳

بزرگ آیت یزدان که درک ذاتش را
توان نمودن گر ذات حق شود ادراک ۱۴

خدیو کون و مکان، شهسوار مسک وجود
که بسته سلسله ی کائنات بر فتراک ۱۵

شها وجود دو عالم طُفیل هستی تو است
تو اصل فیضی و ارواح عالمین، فداک ۱۶

به لطف عام تو دارد «محیط» چشم امید
در آن زمان که سپارد طریق تیره مغاک ۱۷