شمارهٔ ۱۵ - در منقبت خاتم الاوصیاء حضرت صاحب العصر و الزّمان علیه السلام

حدیث موی تو نتوان به عمر گفتن باز
از آن که عمر شود کوته و حدیث دراز ۱

به راه عشق تو انجام کار تا چه شود
برفت در سر این کار هستیم زآغاز ۲

به طاق دلکش آن ابروان محرابی
که دور از تو نباشد مرا حضور نماز ۳

اگر نه از دل من رسم سوختن آموخت
چرا دمی نکند شمع، ترک سوز و گداز ۴

گرت هوا است که از خلق بی نیاز شوی
زیادتی مطلب، با نصیب خویش بساز ۵

گناه بخت سیه بود، دست کوته ما
وگرنه سلسله ی موی دوست، بود دراز ۶

نحست گام نهی پای بر سر گردون
چو از نشیب طبیعت قدم نهی به فراز ۷

اگر سعادت جاوید بایدت، ای دل
نمای شرح حقیقت، سخن مگو زمجاز ۸

حدیث لیلی و مجنون عامری بگذار
مخوان فسانه ی محمود غزنوی و ایاز ۹

مدیح مظهر حق، مظهر حقایق گوی
ثنای حجّت ثانی عَشَر، نما آغاز ۱۰

سمّی ختم رُسل خاتم الائمه که هست
نهان زدیده و بر حضرتش عیان هر راز ۱۱

سلیل خسرو دین عسکری شه کونین
ولی حق شه دشمن گداز و دوست نواز ۱۲

امام مُنتظر خلق، حجّت موعود
که هست چشم جهانی به رهگذارش باز ۱۳

پناه کون و مکان صاحب الزمان مهدی
ولی قائم بالسیف، شهسوار حجاز ۱۴

خجسته نامش زان بر زبان نمی آرم
که روزگار رقیب است، آسمان غمّاز ۱۵

ز خوان مکرمتش وحش و طیر روزی خوار
به شکر موهبتش جنّ و انس هم آواز ۱۶

به اوج جاهش جبرئیل عقل می نرسد
به بال شوق کند تا ابد اگر پرواز ۱۷

شها حقیقت وحدت تویی و دور از تو
شده حقیقت و وحدت بدل به شرک و حجاز ۱۸

ز حال مردم و وضع زمانه ناگفته
تو واقفی و نباشد به عرض حال نیاز ۱۹

درآ زپرده و از یک تجلی رخسار
غبار شرک زمرآت ماسوی پرداز ۲۰

«محیط» زنده شود بعد مرگ گر نشود
ظهور دولت حق راست نوبت آغاز ۲۱