شمارهٔ ۲۰ - مختوم به مدح حضرت مالک اشتر روحی له الفدا

مرید عشق نجوید، مراد خاطر خویش
خوش است عارف سالک، به هر چه آید پیش ۱

نکو است آن چه کند دلستان، چه جور و چه مهر
خوش است هرچه زجانان رسد، چه نوش و چه نیش ۲

غلام همت آنم که خاطر مجموع
پی دو روزه ی دنیای دون نکرد، پریش ۳

ز چنگ حادثه خواهی شکسته دل نشوی
به هوش باش نگردد، دلی زدست تو ریش ۴

ز بندگان طبیعت مجو مسلمانی
که این سیاه دلان، کافرند در همه کیش ۵

طُفیل هستی یارند، بنده و آزاد
رهین منّت عشقند، منعم و درویش ۶

به عشق کوش که مردان راه حق بردند
به یُمن سلطنت عشق، کارها از پیش ۷

ز عشق مالک اشتر، بدان مقام رسید
که قاصر است زدرکش، عقول دوراندیش ۸

شه ولایت فرمود، بهر من مالک
چنان بُدی که بُدم من، برای سید خویش ۹

بُرنده تیغی خواندش، زتیغ های خدا
مر این حدیث زگفتار او است، بی کم و بیش ۱۰

«محیط» بندگی بندگان، آل رسول
مرا است مذهب و آئین، مرا است ملت و کیش ۱۱