شمارهٔ ۵۸ - و له ایضاً فی التَّشبیب و التّحبیب

کیست آن مه که چو جولان دهد از ناز فرس
دل عُشّاق شود ناله کنان هم چو جرس ۱

من برآنم که ره عشق تو گیرم در پیش
گر بدانم که دوصد عائله دارد در پس ۲

یار اگر نیست وفادار، چه فرق از اغیار
باغ اگر طرب زا، چه تفاوت زقفس ۳

چند گویی نفسی باش زمعشوق صبور
کی به عشاق بود دور ز معشوق نفس ۴

تا که زنبور میانی چو تو بربوده دلم
دست بر سر زنم اندر عقبت هم چو مگس ۵

بر رخ صافی تو رنگ به ماند زنگاه
بر تن نازک تو خار خلد از اطلس ۶

تا دلم عاشق رخسار تو شد نشناسم
پند از بند و نشاط از غم و نسرین، از خس ۷

زاهدا منع میم در طمع خلد مکن
خلد من خاک در میکده می باشد و بس ۸

همه را گر هوس از تو است مرا عشق از تو است
چه کنم طفلی و نشناخته ای، عشق و هوس ۹

بوالعجب بین که چو زد شمع توام شعله به جان
رود از دیده ی جیحون همه دم، رود ارس ۱۰

پیشتر زان که زنم شکوه زدستت به امیر
پای در ره نه و باز آی، به فریادم رس ۱۱

صهر شه دوست محمد که آفاق امروز
زاحتساب سخطش دزد کند کار عسس ۱۲