شمارهٔ ۵۷ - وَ لَهُ عَلَیهِ الرَّحمه ایضاً فی التَّشبیب

غیر بوسیدن تو نداریم هوس
هوس ما به همه عمر، همین باشد و بس ۱

دیگران را هوس حور و قصور است و مرا
نیست جز دیدن روی و سر کوی تو هوس ۲

بی گل روی تو ای سرو قد و لاله عذار
هست بر دلشدگان، ساحت گلشن چو قفس ۳

سوختم از غم هجران تو چونان که بود
بر سوز دل من، آتش دوزخ چو قبس ۴

شوق ما کم نشود با تو زغوغای رقیب
بادبیزن نکند منع تقاضای مگس ۵

باز باد سحری غالیه بو گشته مگر
به هوای سر زلف تو برآورده قفس ۶

رفت جانانه و صد قافله دل گشت روان
از پی محمل وی ناله کنان هم چو جرس ۷

کیست آن شاهسوار خوش شیرین حرکات
که فتاده دل خلقیش بدنبال فرس ۸

تا مگر اهل دلی را به کف آرم روزی
روزگاری است که محرم شده ام با همه کس ۹

به فصاحت شده ام شهره آفاق ولی
در بیان سخن عشق تو باشم اخرس ۱۰

به همه عمر دمی با تو بسر برده «محیط»
حاصل عمر گرانمایه همین باشد و بس ۱۱