شمارهٔ ۶۰ - ایضاً مختوم به مدح سلطان سریر ارتضا حضرت علیّ مرتضی علیه السلام

دیار دل که پرآشوب بود، ناحیتش
خیال دوست به یک لحظه داد تمشیتش ۱

بس است خاصیت می، همین که دفع ریاست
گرفتم اینکه جز این نیست، هیچ خاصیتش ۲

گذار شیخ فتد گر به بزم، می خواران
زبوی باده نمایند، قلب ماهیتش ۳

دلم زچشم تو آموخت رسم بیماری
که سال ها شد و یک لحظه نیست، عافیتش ۴

به فیض یابی مقتول عشق، رشک برند
که هم قاتل و هم وارثی و هم دیتش ۵

ممیزان حقیقت به نیم جو، نخرند
متاع دار مجازی و ملک عاریتش ۶

زچشم زخم، زمن آن وجود ایمن باد
که دستگیری افتادگان بود، نیتش ۷

بگوش صوت اناالحق رسد زخاک نجف
غنوده تا که زبان خدا، به ناحیتش ۸

ولی ایزد بی چون، علی مربی کل
که خاک تیره شود زر، زیمن تربیتش ۹

نشان بندگیش، خواست آسمان چو محیط
نهاد دست قضا داغ مه به ناصیتش ۱۰