شمارهٔ ۶۱ - مختوم به مدح خانواده ی عصمت و طهارت علیه السلام

عجب مدار اگر وضع عالم است پریش
که یار کرده پریشان شکنج طُرّه ی خویش ۱

مکن به حلقه ی گیسوی او گذار، ای دل
که هر که یافت در آن پرده راه، گشت پریش ۲

به جد و جهد گشودم گره زطره ی دوست
به سعی خویش نمودم پریش، حالت خویش ۳

نخست گام، نمودم وداع هستی خود
طریق پرخطر عشق چون گرفتم، پیش ۴

به جز لبم که زلعل تو یافت بهبودی
شنیده ای زنمک به شود، جراحت ریش؟ ۵

گذشت در غم هجران، زمان عمر و هنوز
امید وصل تو دارد، دل محال اندیش ۶

ز رنج و راحت دوران غمین و شاد مباش
که نیستی است سرانجام هر دو، ای درویش ۷

به جد و جهد نخواهد شدن، میسر نوش
زخوان غیب تو را، چون نصیب آمده نیش ۸

ولای احمد و آل است کیش ما یا رب
بدار باقی ما را، برین شریعت و کیش ۹

طریق صدق و ارادت گرفته پیش «محیط»
امید هست کزین ره رسد به مقصد خویش ۱۰