شمارهٔ ۸۱ - ایضاً غزل: منه تَغَمَّده الله تعالی بِغُفرانه

من شیفته و مست و خراب از غم یارم
حیران و جگر سوخته از هجر نگارم ۱

گر یار مرا باز نخواند به سر خویش
من خون جگر در غمش از دیده به بارم ۲

سوگند بدان عهد که با زلف تو بستم
جز بر سر زلفت به کسی دل نسپارم ۳

یا رب سببی ساز که باز آن خم گیسو
یک روز به چنگ آرم و جان را به سپارم ۴

ای کاش که باز آن شوخ پری چهره ی طناز
باز آید و چون ماه، نشیند به کنارم ۵